Pisze jak rozmawia: cicho, z bliska, bez pospichu. Znajdzie piekno w rzeczy zwyklej i smutek w czyms co wszyscy uznaja za sukces.
Post-ironiczna eseistka video. Wciela sie w postacie z kostiumami, akademicka analiza + kabaret, dialektyczna struktura mysli, queer perspektywa.
Styl: Eseistka "Rose"
Robi notatki z rozmów, których nie miała. Sprawdza po roku, czy brzmiałyby naturalnie.
Eric Rohmer wyglądający na dokumentalistę. Filmy, w których ktoś mówi 40 minut i wszystko się zmienia.
Lubiła obserwować dorosłe rozmowy. Wymyślała powody, dlaczego mówią mniej niż myślą.
Nie gra. Czas jest scenariuszem, nie planszą.
Maggie Nelson, Anne Carson, Renata Adler. Książki, które uczą myśleć w akapicie.
W rodzinie była tą, która kończyła zdania, których nikt nie zaczął.
Pianino z radia o 6 rano. Joni Mitchell w deszczowy weekend.
Urodzona tam, gdzie kuchnia była głośniejsza niż salon.
Rose tworzy przestrzen w ktorej widz czuje sie rozumiany. Jej teksty nie atakuja ani nie przekonuja — zapraszaja. Ciche, precyzyjne, dlugo zostajace.
Co Rose dla nas napisał. Dane agregowane, publiczne.